X
تبلیغات
فروشگاه westbazi
 
 
s1107
 
تاریخ عضویت: 1393/08/05
تاریخ ایجاد وبلاگ: 1394/02/19
تعداد مطالب: 100
تعداد ارسال های تالار گفتگو: 37
 
درباره وبلاگ
ریشة عقل ، اندیشه است و ثمره ‌اش سالم ماندن ...
 
منو اصلی
موضوعات
آرشیو ماهیانه مطالب
پیوند ها
آمار بازدیدکنندگان
بازدیدکنندگان امروز:
Dante61Respawned , maho700 , Fhdhdhfh ,
خوراک خور (RSS Feed)
 
 

 
 
لطفــا چند لحظه صبر نمائید...
 
بستن پنجره هشدار
 
 
دوشنبه ۰۶ مرداد ۱۳۹۹ ساعت ۱۱:۴۵:۵۴ ب.ظ  ::  موضوع: متفرقه
 

 

سلام پردیسیها ...

 

به GAMELAND خوش آمدید 

 

گیمر عزیز در صورتی که مطلب قبلی رو از دست دادی از طریق این لینک میتونی اون رو ببینی و اگه از کنسول سگا خاطره ای داری ، لحظات شیرینی رو سپری کنی...

 

 

اون زمانها که کمتر کسی کنسول بازی داشت (بجز بچه هایی که کس و کارشون مکه رفته بودن ، آخه اون قدیما یکی از اصلی ترین سوغاتی حاجی ها آتاری ، میکرو و سگا بود  ) و همه توی کلوپ ها بازی میکردن و حسابی سر این قضیه کلوپ رفتن دمپایی مامان و کمربند بابا رو نوش جان کرده بودند. تاپ ترین بازیها روی سگا 3 نسخه اول مورتال کامبت ، خرگوش ، سونیک ، شورش در شهر و کشتی کج بود. حتی یادمه زمانی که فینقیلی بودیم در کرمانشاه توی پارک لاله غرفه بازی بود و شورش و کشتی کج بازی میکردیم.

 

 

 

در کنسولهای NES و یا SNES که اون زمان به همه اینا میکرو میگفتن، بازی شکار اردک (با تفنگ مخصوصی که داشت) ، رامبو و قارچ خور (همون سوپر ماریو) تاپ ترین یا بهتره بگم تنها بازیهای موجود این کنسول در کلوپها بود. البته با وجود مورتال کامبت که محبوبترین بازی در بین بچه های محله ما بود کسی سراغ میکرو نمیرفت مگه اینکه همه سگاها مشغول باشن یا اینکه پول نداشته باشه، چون نصف سگا پول میگرفتند.

 

 

آما... چیزی که باعث شد به فکر تهیه این مطلب بیافتم " حال و هوای " اون زمانها و نوع رابطه ما بچه ها در زمینه "بازی" با همدیگه و دنیای اطرافمون بود. شاید برای گیمرهای دهه 80 (یا حتی 90 ) باورش سخت باشه اما اون زمانا کنسولهای بازی بر خلاف حالا که موجب کلکل ، دعوا ، دل شکستن ، فحاشی ، طعنه زدن ، فخر فروشی ، حصرت خوردن و... میشه ، بیشتر از هر چیزی باعث دوستی ، صمیمیت و از همه مهتر سبب "لذت" بودند.

 

 

با وجود نبود امکانات و هزار و یک جور مانع برای "بازی" کردن، اما اون لحظه ای که اخبار نبود ، سیمای خانواده و اوشین نداشت و تنها تلویزیون موجود در خانه رو بی صاحب پیدا میکردی انگار دنیا رو بهت میدادند و یک نفس عمیق میکشیدی و با تمام وجود فوت میکردی توی کارتریج کنسولت و با نفس عمیق دوم شیرجه میزدی به اعماق اقیانوس بازیها...

 

نه به فکر این بودی که این بازی فقط برای کنسول تو عرضه شده و چشم سایر پلتفرمها باید درآد...

 

نه به فکر این بودی که تعداد پیکسلهای بازی که انجام میدی چند تاست...

 

نه به فکر این بودی که متای این بازی چند شده...

 

نه به فکر فیزیک و انیمیشن بازی بودی...

 

نه به فکر فریم ریت بودی...

 

نه به فکر آپدیت بودی...

 

نه به فکر فیلتر بودی...

 

نه به فکر ...

 

                                          تنها و تنها حسی که داشتید "لذت" بود و بس...

 

 

شاید برای گیمرهای نسل جدید این مدل توصیف فانتزی و غیر واقعی به نظر برسه و اونطور که باید نشه این حس و حال رو برای اونها شرح داد.

 

آما...

 

ماها که چلاق نیستیم، خودمان با اون دوران خاطره بازی میکنیم و لذت میبریم. به همین خاطر برای این قسمت رفتم سراغ پلتفرمی که هنوز که هنوزه وقتی با ایمولاتور میرم سراغ بازیهاش دیگه سینای 27 ساله با هزار یک جور دغدغه فکری و کاری نیستم بلکه میشم اون سینای 6-7 ساله ای که از دنیای به این عظمت و بزرگی رد کردن مرحله شب قارچ خور (سوپر ماریو) و دیدن پایان شورش تفنگی (کُنترا) رو میخواست.

 

 

آره، میکرو یا همون NES که برای من یکی از زیبا ترین دریچه های ورود به دنیای بازی بود و هست. خدا رحمتت کنه ساتورو ایواتا و خدا حفظ کنه شیگرو میاموتو رو که تا همین چند سال پیش شما رو نمیشناختم اما بیش از 20 سال با سرگرمیهای "سالمی" که ساخته بودید عشق بازی میکردم.

 

 

بریم سر اصل مطلب و خاطره بازی با کنسول NES  و بازیهای اون :

 

 

 

بریم سراغ بازیها :

 

 

این بازی رو کی یادشه، اون زمان ما که انگلیسی بلد نبودیم، بقیه هم بلد نبودند.  توی دهه هفتاد مثل قارچ همه جا آموزشگاه زبان سبز نشده بود. مردم ساده بودند و بی آلایش و برای پُز دادن از کلمات انگلیسی استفاده نمیکردند. بگذریم، ما سالهای سال به این بازی میگفتیم قارچ خور اسکیتی تا اینکه بزرگ شدیم و دیدیم که در منوی بازی مینویسه ادونچر آیلند...

 

این سگ پفیوز رو کی یادشه؟؟؟ این چه سوالیه؟ مگه میشه پوزخندهای این گَمال (سگ در زبان کُردی) و فحشهایی که بهش میدادیم رو کسی فراموش کنه...

 

شما رو نمیدونم ولی برای من یکی از لذت بخشترین مراحل بازی کنترا، مرحله آبشار و مراحلی بود که کاراکتر رو از پشت نشان میداد

 

 

 

بهترین بازیهای موتور سواری برای من همین بازی پایین، موتو ریسر2 و رود راش1 در پلی استیشن یک بوده و هستند

 

 

                             اون زمان صبحهای جمعه شبکه 2 مگامن میداد، یادش بخیر 

اون زمان تفاوت مگامن با سایر بازیها این بود که شما میتونستی از ابتدا بین مراحل بازی (حدودا 10تا که فضا و لول دیزاین اون هماهنگ با باس فایت یا بَدمن همون مرحله بود) یکی  رو انتخاب و بازی رو شروع کنی. ما هم در عالم بچگی هر جمعه مرحله ای که اون قسمتش رو شبکه دو پخش کرده بود بازی میکردیم و قشنگ موقع بازی، داستان و اتفاقات کارتونش رو تصور میکردیم و حسابی غرق اون میشدیم...  

 

 

 

اولین باری که دکتر ماریو بازی کردم خانه داییم بود.پسر داییم یه کنسول میکرو داشت که من تا به امروز مانندش رو هیچ جا ندیدم. خود دستگاه SNES (یک ورژن بالاتر از NES) بود اما بصورت پرتابل یعنی کارتریج به دستگاه میخورد اما در عین حال دکمه های کنترلر روی خود دستگاه بود و کنترلر نداشت. هم میشد با سیم به تلویزیون وصلش کرد و هم یک آنتن داشت (مثل رادیو) که با تنظیم کانال تلویزیون میشد بدون سیم بازی کرد. البته کمی برفک داشت.

 

 

حالا بیا برای نسل جدید بگو برفک چیه دیگه تلویزیون و کانال آنالوگی وجود نداره  گودزیلاهای عزیز برفک تلویزیون با برفک یخچال فرق داره ای رُکسانا با او رُکسانا فرق فوکوله

پ.ن : شوخی شوخی داریم به جایی میرسیم که یک سری چیزها رو نمیشه برای نسلهای آینده به طرز قابل درکی توضیح داد. مثلا اگه به نسل آینده بگیم توی بازیها یه چیزی بود به اسم "لودینگ" که وسط بازی باید وامیستادی تا تمام بشه، درک نمیکنند و خیال میکنن خود آزاری داشتیم...

 

الان دیگه از ساعت 12 گذشته و دارم از شدت خستگی شهید میشم. تا همینجا کافیه، اگه در روزهای آینده فرصت داشتم، بیشتر مینویسم و خاطره بازی میکنیم. اما عجالتا بخشی از باقی مانده تصاویر بازیهایی که برای این مطلب در نظر گرفته بودم رو در پایین قرار میدم.

برید صفا کنید...

 

 

 

 

 


 

دوست داشتم بیشتر گپ بزنیم. درباره تک تک بازیهای بالا کلی خاطره جالب و نوستالوژی دارم که در آینده در قالب بروزرسانی به همین مطلب اضافه خواهد شد. مواظب خوبی های خودتان و دیگران باشید.

 

داغ فراموش نشود

 

 

 

 
 
 
داغش کن!
درجه داغی این مطلب: 10 درجه